In Nederland worden door vele brouwerijen bockbieren gebrouwen volgens de ondergistende methode. Daarnaast vindt men ook Mei-, Lente-, Tarwe- en Dubbelbockbieren.

Het is moeilijk na te gaan wie in Nederland het eerste een bockbier brouwde. Aanvankelijk waren alle bieren in Nederland donker gekleurd en bovengistend. In de periode 1845-1920 schakelden nagenoeg alle brouwerijen over van de bovengistende - naar de ondergistende methode. Niet alle biersoorten droegen toen al hun huidige soortnamen. Ook het bekende pilsje, dat oorspronkelijk uit Polen en (Tsjechië) stamt, kreeg die naam in Nederland pas in de jaren 1930.

Na de W.O. II kwam het bockbier (zowel de naam als de soort) steeds meer in gebruik. Tegenwoordig brouwen zowat alle Nederlandse brouwerijen een bockbier, van zowel gersten- als tarwemout.

In 1982 kwam het eerste bovengistende bockbier op de markt, gebrouwen door de Arcense Bierbrouwerij. In 1983 was Amstel Bockbier het eerste bockbier dat op vat verkrijgbaar was. Tegenwoordig zijn er meer dan 50 bockbieren op de markt.

De Nederlandse bockbieren moeten volgens de Bierverordening 1997 een stamwortgehalte (= moutsuikerextractgehalte in gewichtsprocenten) van minimaal 15,5 hebben; allen zitten ruim boven die norm. Bij volledige uitvergisting van de bieren bedraagt het alcoholgehalte ruim 6,5 volumeprocenten of meer.

Overigens mag op het etiket niet het stamwortgehalte worden vermeld, aangezien dat door de consument verward wordt met het alcoholgehalte. (De Bierverordening 1997 wordt vastgesteld door het bestuur van het Produktschap voor Bier met goedkeuring van de minister van Economische Zaken, mede namens de minister van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij en de staatssecretaris van Volksgezondheid, Welzijn en Sport).